เพื่อนเอ๋ย
เพื่อนเอ๋ย นานเท่าใดแล้วที่ฉันหายไปจากเธอ นานเท่าใดแล้วกับแก้วกาแฟอุ่นๆ ในมือเธอ ฉันเหมือนจะหลงลืมมันไป ยิ่งนานวันฉันก็รู้สึก เธอยังจำมันได้มั้ยเพื่อนเอ๋ย เราเคยพูดคุยกันสนุกสนาน เฝ้ามองสิ่งต่างๆ ผ่านดวงตาราวกับปราชผู้หยั่งรู้ เพื่อนเอ๋ยนานเท่าใดแล้วที่คำพูดของเราเคยเอื้อนเอ่ย นานเท่าใดแล้วที่ดวงตาของเราไม่ได้แลเห็นซึ่งกันและกัน เพื่อนเอ๋ยฉันคิดถึงเธอทุกคน ทุกหนทุกแห่ง ที่ผ่านมาในชีวิตฉัน แม้ว่าเราจะไม่ได้พบกัน แต่เธอไม่เคยหายไปไหนในใจฉัน เพื่อนเอ๋ยเธอเคยปลอบใจฉัน พาฉันผ่านคืนวันอันแสนเศร้านั้น ฉันขอโทษที่หายไปจากเธอ ฉันคิดถึงเธอทุกคนเพื่อนฉัน โปรดอภัยให้ฉันในชีวิตของฉัน ดั่งที่ฉันอภัยให้เธอในชีวิตของเธอ ฉันรู้ได้ รู้สึกได้ว่าเธอกำลังคิดถึงฉัน และต้องการฉัน แล้วเราจะพบกัน เพื่อนเอ๋ย…
Song
“เมื่อได้ฟังเสียงของเธอ ฉันก็ไม่อยากได้ยินอะไรอื่นอีก
ใจฉันพร้อมจะหลุดลอยคล้อยตามคำพูดของเธอ ไปทุกๆ ที่”
You & Me
เธอคิดถึงแต่อดีตของเธอ
ราวกับว่าเธอโบยบินไปกับฉัน
เพียงแค่ผ่อนคลายความเศร้าที่มีเท่านั้น
เธอจะมองเห็นมันบ้างมั้ยนะ
ข้างหน้านั่นช่างสวยงามเหลือเกิน เธอกับฉัน
เธอจะมองเห็นมันบ้างมั้ยนะ
เวลาที่เธออยู่บนปีกแห่งฉัน
เบื้องล่างช่างสวยงามตระการตาเพียงใด
ใยเธอเอาแต่มองย้อนไปและคิดถึงแต่ภาพแห่งการจากลา
ภาพใดหรือที่ทำเธอมีน้ำตา? ใครหรือที่ทำเธอมีน้ำตา?
เธอต้องการให้ฉันอยู่ข้างๆ แต่หัวใจเธอคิดถึงสิ่งใดอยู่หรือ?
เธอจะไม่ให้ฉันรู้สึก เมื่อเธอรู้สึกได้อย่างไร?
ก่อนที่ฉันจะเริ่มโบยบินได้อีกครั้ง
ปีกที่เคยหักต้องใช้เวลานานทีเดียวกว่ามันจะแข็งแรง
เพราะเธอไงที่ทำให้ฉันอยากโบยบินอีกครั้ง
เพราะเธอไงที่ปลดปล่อยความเศร้าโศกในหัวใจฉัน
ดูดวงอาทิตย์ข้างหน้านั่นซิ การจากลาที่สวยงามไม่ใช่หรือ
เพราะรุ่งเช้าเธอก็จะได้เห็นมันอีก บนปีกของฉันนี่
เวลาเธอเศร้า ราวกับว่าฉันแบกรับมันไว้ด้วย บนปีกของฉันนี่
แต่ฉันรู้ ทุกสิ่งร้ายๆ มันจะผ่านไปหากเธอมองไปข้างหน้ากับฉัน
ด้วยปีกของฉันนี่ จะพาเธอไป เธอจะเข้าใจมันบ้างมั้ยนะ
ฉันต้องการเธอ เหมือนที่เธอต้องการฉัน
ฉันรักเธอ อย่างที่เธอรักฉัน
แต่เหตุใดเธอยังดูเศร้า มันคือเธอใช่มั้ย?
เธอคือความเศร้าใช่มั้ย?
สักวันหนึ่งหากปีกของฉันยังไม่หมดแรง
สักวันหนึ่งหากเธอจะมองไปข้างหน้า
มันคงจะสวยงามเหลือเกิน เธอกับฉัน
มันคงจะสวยงามเหลือเกิน เธอกับฉัน
ราวกับว่า….ฉันมา
1
ราวกับว่าเป็นสิ่งที่บางเบาหลุดลอยไปบนฟ้า
แค่เพียงลมหายใจอันน้อยนิดยกยอก็ไม่อาจหยุด
ไม่อาจหยุดแม้กระทั่งปราศจากมันมาแสนนาน
มีความรักดั่งนกที่โบยบิน ไม่รู้ทิศทาง
ไม่สามารถคาดเดาได้ ถึงจุดหมาย ถึงความจริง
ถ้อยคำช่างไพเราะน่าหลงไหล แต่ฉันไม่อาจไว้ใจสายลมได้
ฉันกลัวจะตกลงไป จึงเป็นสิ่งที่บางเบาที่สุด
เพื่อจะล่องลอยไป หากเธอจะดึงฉันไว้
โปรดดึงฉันไว้ด้วยมือที่อ่อนโยน
ดุจมือของแม่ที่สัมผัสทารกยามแรกเกิด
โปรดมอบดวงตาแห่งความปีติ
ดั่งผู้ที่ค้นพบทางกลับบ้านของตน แก่ฉัน
บอกฉันว่าเธอจะไม่ไปไหนอีกแล้ว
และเมื่อฉันได้มอบดวงใจแก่เธอ ฉันได้ทิ้งอิสระของฉันไปสิ้นแล้ว
ดั่งผู้ที่ค้นพบความสงบในคืนที่แสนธรรมดาๆ คืนหนึ่ง
2
ฉันมาเพื่อปลดปล่อยความเศร้าในตัวเธอ
หากแต่เธอจะปล่อยให้ฉันได้เข้าไปในเธอ
แต่..เมื่อเธอได้พบฉันแล้วเหตุใดเธอยังดูเศร้า
ท้องฟ้าของเธอยังเต็มไปด้วยเมฆหมอก
ปีกของเธอยังคงต้องการโบยบิน ลำพัง
หัวใจของเธอยังไม่พบจุดหมายอีกหรือ?
ฉันรู้สึกว่างเปล่าในความคิดของเธอ
ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เป็นแค่ส่วนหนึ่งในหลายสิ่งข้างเธอ
ความเศร้าที่เราไม่รู้จัก
ดูซิ, มองดูซิ
เส้นทางอันแสนเศร้า
ที่เราจากมา
ด้วยน้ำตา รำ่ไห้…
แต่กลับเศร้าใจยิ่งกว่า
เมื่อมองเห็นว่ามันไม่มีอยู่จริง
แต่กลับเศร้าใจยิ่งกว่า
เมื่อมองเห็นว่ามันไม่มีอยู่จริง
ดูซิ, มองดูซิ
เส้นทางสายใหม่
ที่เรากำลังจะผ่านไป
ด้วยความต้องการ ปล่อยใจ…
แต่กลับกลัวยิ่งกว่า
เมื่อมองไม่เห็นทางข้างหน้า
แต่กลับกลัวยิ่งกว่า
เมื่อมองไม่เห็นทางข้างหน้า
โอ้! ความเศร้าช่างเปรียบเสมือนใครคนหนึ่ง
ในเส้นทางที่ข้าเคยรู้จัก
โอ้! ความเศร้าช่างเปรียบเสมือนคนแปลกหน้า
ในเส้นทางที่ข้าไม่เคยรู้จัก
Picture of you
“เขาในภาพความทรงจำของเธอ ทำให้เธอในภาพความทรงจำของฉัน นั้นแสนเศร้า…
…แสนเศร้าที่ได้เห็น”
2 comments