ราวกับว่า….ฉันมา
1
ราวกับว่าเป็นสิ่งที่บางเบาหลุดลอยไปบนฟ้า
แค่เพียงลมหายใจอันน้อยนิดยกยอก็ไม่อาจหยุด
ไม่อาจหยุดแม้กระทั่งปราศจากมันมาแสนนาน
มีความรักดั่งนกที่โบยบิน ไม่รู้ทิศทาง
ไม่สามารถคาดเดาได้ ถึงจุดหมาย ถึงความจริง
ถ้อยคำช่างไพเราะน่าหลงไหล แต่ฉันไม่อาจไว้ใจสายลมได้
ฉันกลัวจะตกลงไป จึงเป็นสิ่งที่บางเบาที่สุด
เพื่อจะล่องลอยไป หากเธอจะดึงฉันไว้
โปรดดึงฉันไว้ด้วยมือที่อ่อนโยน
ดุจมือของแม่ที่สัมผัสทารกยามแรกเกิด
โปรดมอบดวงตาแห่งความปีติ
ดั่งผู้ที่ค้นพบทางกลับบ้านของตน แก่ฉัน
บอกฉันว่าเธอจะไม่ไปไหนอีกแล้ว
และเมื่อฉันได้มอบดวงใจแก่เธอ ฉันได้ทิ้งอิสระของฉันไปสิ้นแล้ว
ดั่งผู้ที่ค้นพบความสงบในคืนที่แสนธรรมดาๆ คืนหนึ่ง
2
ฉันมาเพื่อปลดปล่อยความเศร้าในตัวเธอ
หากแต่เธอจะปล่อยให้ฉันได้เข้าไปในเธอ
แต่..เมื่อเธอได้พบฉันแล้วเหตุใดเธอยังดูเศร้า
ท้องฟ้าของเธอยังเต็มไปด้วยเมฆหมอก
ปีกของเธอยังคงต้องการโบยบิน ลำพัง
หัวใจของเธอยังไม่พบจุดหมายอีกหรือ?
ฉันรู้สึกว่างเปล่าในความคิดของเธอ
ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เป็นแค่ส่วนหนึ่งในหลายสิ่งข้างเธอ
ถ้าเพียงแต่ฉันจะรู้วิธี..ให้เธอเข้ามานั่งอยู่ตรงนี้ ข้างๆกัน
เธอคงจะได้รู้..แม้เพียงครึ่งหนึ่งของความรู้สึกที่ฉันมี
อยากจะมีสักวิธี..นะ